Borelioza (krętkowica kleszczowa) to wielonarządowa choroba zakaźna wywołana przez bakterie, które należą do krętków (Borrelia garinii, Borrelia afzelii, Borrelia burgdorferi, Borrelia japonica). Przenoszona na człowieka, a także niektóre zwierzęta przez kleszcze z rodzaju Ixodes. Rozpoznanie jest proste we wczesnych przypadkach, gdy zostało zauważone ukąszenie kleszcza oraz gdy pojawił się charakterystyczny rumień. Początkowo może mieć on kształt regularnego koła o średnicy od 1 cm do 1,5 cm. W późniejszej fazie czasu rozrasta się nawet do kilku centymetrów, po czym blednie od środka i zanika. Najgorsze w rozpoznaniu jest to, że ok. 70% pacjentów z potwierdzoną przewlekłą boreliozą nie pamięta ukąszenia kleszcza ani rumienia, nawet go nie zauważyli. Najpewniejszym potwierdzeniem boreliozy jest badanie za pomocą testu Western-blot w klasach IgG i igM. Wykrywa on chorobę u 40-60% chorych. PCR nie jest szeroko stosowany ze względu na złą technikę laboratoryjną. Daje fałszywie pozytywne wyniki, a przeprowadzone poprawnie z próbkami wzorcowymi wyniki fałszywie negatywne. Morfologia krwi i inne dodatkowe badania w przebiegu boreliozy nie wykazują zazwyczaj odchyleń od norm. Dodatkowo wykonuje się badania płynu mózgowo-rdzeniowego oraz badanie przepływów mózgowych (SPECT). Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego ma za zadanie wykluczyć inne możliwe choroby. Istotną przyczyną kontrowersji dotyczących leczenia jest brak wiarygodnych testów, dzięki którym jest możliwe monitorowanie leczenia, a także określenie momentu wyleczenia. Pierwszy i drugi etap infekcji leczy się kilkutygodniową lub kilkumiesięczną terapią antybiotykiem. Najczęściej stosuję się penicyliny, tetracykliny lub cefalosporyny. Natomiast przewlekła borelioza leczona jest 3-4 tygodnie antybiotykiem. Zwykle utrzymujące się po tym okresie objawy określa się mianem zespołu poboreliozowego. Według lekarzy ILADS leczenie boreliozy może być bardzo długie. Może trwać od kilku miesięcy do kilku lat. Zespół poboreliozowy to kontynuacja choroby. Jest to szereg objawów utrzymujących się u pacjentów z boreliozą po leczeniu. Zapobieganie boreliozie polega głównie na unikaniu ukąszenia kleszczy poprzesz sprawdzenie ciała po pobycie w lesie, nie siadanie na zwalonych pniach drzew, stosowanie środków odstraszających kleszcze (zwłaszcza tych co zawierają DEET), noszenie ubioru okrywającego możliwie szczelnie ciało, unikanie wypraw w rejony, w których jest dużo kleszczy oraz chodzenia poza drogami po lesie, w zaroślach i łąkach. Jeśli już znajdziemy kleszcza na Naszym ciele, należy do szybko usunąć za pomocą pęsety lub jak drzazgę – za pomocą grubej igły. Kleszcza chwytamy tuż przy skórze i pociągamy w górę. Miejsce po ukąszeniu należy dokładnie przemyć spirytusem. Jeśli tkwi zbyt głęboko, należy natychmiast udać się do lekarza. Kleszczem nie wolno kręcić, wyciskać go, smarować np. tłuszczem czy benzyną, ponieważ podczas tych zabiegów można rozprzestrzenić bakterie.