Do objawów chorobowych zaliczamy:
- wytrzeszcz oczu
- wzmożony apetyt
- drżenie rąk
- ciepła i wilgotna skóra
- bezsenność
- zahamowanie wzrostu
- nieregularne miesiączkowanie
- duszność
- uczucie osłabienia
- utrata masy ciała
- niechęć do wysiłków fizycznych i intelektualnych
- kołatania serca i tachykardia
- zwiększona potliwość
- nietolerancja gorąca
- wzmożona pobudliwość nerwowa inaczej nadpobudliwość
- powiększenie tarczycy (wole tarczycy)
- przyspieszanie wzrostu (u dzieci)

Diagnostyka nadczynności tarczycy
- USG tarczycy (określa się wielkość i strukturę narządu)
- badania palpacyjne
- scyntygrafia
- zwiększenie poziomu fT3 i fT4
- obniżenie poziomu TSH

Celem leczenia jest doprowadzenie, a następnie utrzymanie właściwych wartości hormonów (eutyreozy). W zależności od sytuacji, ale też w przypadku niepowodzenia danej metody, można zastosować leczenie jodem radioaktywnym (izotop 131>J), leczenie chirurgiczne (częściowe usunięcie tarczycy), leczenie wspomagające, którego celem jest opanowanie objawów ze strony układu krążenia, a także tyreostatyki (początkowo stosowane w dużych dawkach, następnie w dawkach podtrzymujących (metizol, propylotiouracyl)).

Niedoczynność tarczycy możemy podzielić na:
- pierwotną niedoczynność tarczycy (powstaje w wyniku uszkodzenia samej tarczycy np. przez naświetlanie tarczycy promieniami Roentgena, stan zapalny. Taki stan doprowadza do zwiększonego wytwarzania TSH przez przedni płat przysadki mózgowej).
- wtórną niedoczynność tarczycy (upośledzenie wydzielania hormonu tyreotropowego (TSH) przez przedni płat przysadki mózgowej np. po operacyjnym usunięciu przysadki).
- niedoczynność tarczycy pochodzenia podwzgórzowego (wywołana niedoborem hormonu podwzgórzowego tyreoliberyny (TRH).

O rozpoznaniu niewydolności tarczycy decyduje całość obrazu klinicznego, a także wynik badań hormonalnych TSH, fT3, fT4 oraz inne badania w poszukiwaniu przyczyny choroby. W niewydolności pierwotnej stężenie TSH jest podwyższone. We wtórnej oraz trzeciorzędowej jest obniżone.
W badaniach laboratoryjnych często stwierdza się podwyższenie poziomu cholesterolu w surowicy, niedokrwistość niedobarwliwą, płaską krzywą po obarczeniu glukozą, znaczną wrażliwość wobec egzogennej insuliny oraz obniżenie podstawowej przemiany materii.
Leczenie polega na uzupełnianiu brakujących hormonów tarczycy. Stosowane są także preparaty hormonu tarczycy np. wyciąg z tarczycy lub tyroksynę. Ważną rolą w profilaktyce odgrywa dieta wzbogacona o jod. Stosowanie różnych produktów, które są wzbogacone o jod np. jodowana sól kuchenna, zapewnia organizmowi człowieka niezbędną ilość jodu. U dzieci, aby zapobiec zaburzeniom w rozwoju, istotną rzeczą jest szybkie rozpoznanie i rozpoczęcie terapii.

Co może wywołać trądzik różowaty?

• alergie
• zaburzenia hormonalne
• nadciśnienie tętnicze
• predyspozycje genetyczne
• choroby układu pokarmowego

Co może nasilać objawy trądziku różowatego?

• sauna
• woda z kranu
• silne detergenty
• leki rozszerzające naczynia krwionośne
• niektóre kosmetyki
• intensywne ćwiczenia fizyczne
• alkohol
• stres
• mocna kawa lub herbata

Przebieg leczenia

Leczenie trądziku różowatego stosuje się doustne antybiotyki, zazwyczaj w kilkutygodniowych lub kilkumiesięcznych cyklach z przerwami, ponieważ leki te mogą uszkodzić wątrobę. Są to antybiotyki głównie z grupy tetracyklin. W poważniejszych przypadkach stosuje się Retinoidy. Trzeba mieć na uwadze, że może dojść do wystąpienia skutków ubocznych jakimi są wady rozwojowe płodu, uszkodzenie wątroby i zaburzenia lipidowe. Korzystne w trakcie walki z trądzikiem różowatym jest przyjmowanie witamin, gł. PP i B2. Zewnętrznie stosuje się Metronidazol. Należy także pamiętać by nie używać żyletki ani płynów po goleniu, unikać alkoholu, zadbać o lekkostrawną dietę, używać kosmetyków nieperfumowanych, nie używać do mycia twarzy wody z kranu.

Osoba z fobią społeczną dąży do unikania wszystkich sytuacji, które wywołują u niej lęk oraz pozostałe objawy takie jak duszności, drżenie rąk, zawroty głowy, zaczerwienienie twarzy, przyśpieszone bicie serca, mdłości, szumy w uszach, nagła potrzeba oddania moczu lub stolca. Sytuacje wymienione powyżej to niemal codzienność, są to normalne czynności, które dla chorego stają się niewykonalne. Pójście do sklepu to prawdziwa udręka. Takim osobom trudniej jest zdobyć wykształcenie. Często bywa tak że są zwolnione z pracy lub jej nie podejmują, ale za to mogą korzystać z renty inwalidzkiej oraz pomocy społecznej. Leczenie odbywa się za pomocą terapii zaburzeń lękowych [psychoterapia oraz farmakoterapia]. Rozpoczęcie leczenia złagodzi objawy i umożliwi prowadzenie normalnego życia. Musimy także pamiętać o tym, że nieleczona fobia społeczna może doprowadzić nawet do inwalidztwa.

Etiologia

• palenie tytoniu (najbardziej znany czynnik sprzyjający rozwojowi raka płuc. W dymie tytoniowym występuje ponad 3000 substancji rakotwórczych. Przede wszystkim należą do nich chlorek winylu, metan, alkaloidy, akroleina, hydrazyna, cholina, węglowodory aromatyczne, metale ciężkie np. ołów, polon, kadm, a także szereg różnorodnych fenoli, alkoholi, estrów, amin, eterów, amidów czy aldehydów. Poza tymi substancjami w skład wchodzą toksyczne gazy np. tlenek węgla, cyjanowodór, amoniak, dwutlenek azotu i formaldehyd. Ryzyko wystąpienia raka płuca zależne jest od ilości wypalanych papierosów w ciągu doby, a także od czasu trwania nałogu).
• radon (bezbarwny i bezzapachowy gaz powstały w wyniku rozpadu radioaktywnego radu, który jest produktem z rozpadu uranu. Stężenia radonu wahają się miejscowo w zależności od składu miejscowej gleby i skał).
• azbest (może wywołać nowotwór złośliwy opłucnej, tzw. międzybłoniakiem opłucnej. Azbest może wywoływać różne choroby płuc oraz zwiększa ryzyko na wystąpienie raka płuc).
• wirusy (znane czynniki sprawcze raka płuc u zwierząt. Do podejrzewanych wirusów należą: wirus JC, simian virus 40 (SV40), wirus BK, ludzki wirus brodawczaka czy cytomegalowirus).

Innym, kluczowym czynnikiem, który zwiększa ryzyko wystąpienia raka płuca jest narażenie na szkodliwe substancje takie jak azbest, radon, arsen, chrom, krzemionkę, promieniowanie jonizujące czy węglowodory aromatyczne. Nie możemy pominąć także zanieczyszczenia środowiska, zwłaszcza powietrza oraz czynników dziedzicznych.

Klinicznie możemy wyróżnić dwa typy pierwotnych nowotworów złośliwych płuc: rak drobnokomórkowy (nie nadaje się do leczenia operacyjnego, natomiast lepiej poddaje się leczeniu chemicznemu lub napromieniowaniu, tworzy wczesne przerzuty) i rak niedrobnokomórkowy (oporny na chemioterapię, nadaje się do leczenia operacyjnego i radioterapii).

Płuca to miejsce, gdzie często występują przerzuty nowotworów z innych części ciała. Pierwotne nowotwory płuca najczęściej przerzutują do nadnerczy, mózgu, kości i wątroby.

Objawy przerzutów odległych:

• objawy przerzutów do wątroby [ból brzucha, spadek masy ciała, żółtaczka, nudności]
• objawy przerzutów do kości [bóle kości, złamania patologiczne]
• objawy przerzutów do mózgu [bóle głowy, zaburzenia w równowadze, drgawki, zaburzenia czucia, zaburzenia osobowości, niedowłady]

Objawy związane z naciekaniem oskrzeli, tkanki płucnej oraz innych struktur klatki piersiowej:

• duszności
• przewlekły kaszel
• krwioplucie
• bóle w klatce piersiowej
• chrypka
• zaburzenia rytmu serca
• zespół żyły głównej górnej
• zespół Homera
• nawracające się zapalenie płuc

Zespoły paraneoplastyczne:

• hiperkalcemia
• ginekomastia
• zespół Cushinga
• zwiększone FH i LSH
• hipoglikemia
• nadczynność tarczycy
• zespół rakowiaka
• DIC
• objaw Trousseau
• palce pałeczkowate
• zespół Lamberta – Eatona
• twardzina układowa
• encefalopatia
• zapalenie wielomięśniowe i skórno mięśniowe
• toczeń rumieniowaty układowy
• niedokrwistość
• zespół nerczycowy
• kłębuszkowe zapalenie nerek

Objawy w badaniu przedmiotowym:

• cechy wyniszczenia
• palce pałeczkowate
• osłuchowe i opukowe cechy niedodmy, płynu w jamie opłucnowej
• powiększenie wątroby oraz węzłów chłonnych
• nieprawidłowości w badaniu neurologicznym

 W monitorowaniu i rozpoznawaniu przebiegu raka płuca wykorzystuje się badania obrazowe:

• badanie RTG klatki piersiowej
• tomografia komputerowa klatki piersiowej
• bronchoskopia
• pozytonowa tomografia emisyjna [PET i PET-CT]
• badania laboratoryjne
• badania morfologiczne

Leczenie

Leczenie raka płuca jest skomplikowane. Odpowiednią kurację dobierze lekarz prowadzący, który wcześniej wykona wszystkie niezbędne badania. Leczeniem chirurgicznym podczas zabiegu usuwa się chorą tkankę wraz z zapasem zdrowej oraz węzłami chłonnymi. Radiacja wykorzystuje promieniowanie, które ma uśmiercić komórki rakowe. Metoda ta jest skuteczna w przypadku pierwotnego raka oraz przerzutów na inne narządy. Natomiast celowana terapia polega na podaniu leku gefitinib lub erlotinib. Metoda sprawdza się przy raku niedrobnokomórkowym. Po wygranej walce z rakiem należy dbać o swoje zdrowie, o wiele bardziej niż jest to zalecane. Aktywność fizyczna oraz zdrowe odżywanie jest bardzo ważne. Także nie można zapominać o kontrolach u specjalistów oraz należy unikać stresu.

Zmiany rytmu serca polegają na:

• przyśpieszeniu lub zwolnieniu prawidłowego rytmu serca
• wypadaniu oczekiwanych ewolucji pracy serca
• bezładnym pojawianiu się komorowych ewolucji serca na skutek nieregularnego i chaotycznego przewodzenia przebudzeń przedsionków na węzeł przedsionkowo – komorowy, a następnie na komory, co występuje w stanach trzepotania oraz migotania przedsionków.

Zapobiec możemy stosując odpowiednie leczenie schorzenia. Ważną rzeczą jest ograniczenie do minimum lub całkowite zrezygnowanie z używek. Należy też okresowo badać skład elektrolitów we krwi oraz ściśle zażywać leki według wskazać lekarza.

Osoby narażone na zaburzenia rytmu serca, u których stwierdzono:

• zaburzenia w składzie elektrolitowym krwi
• zaburzenia rytmu serca
• zaburzenia endokrynologiczne
• schorzenia serca i układu krążenia

Arytmia może być powodowana przez:

• stres
• zmęczenie
• używki (alkohol, narkotyki, kofeina, kawa, herbata)

Migotanie przedsionków to wynik chaotycznego skurczu kardiomiocytów przedsionka, podczas którego nie może dojść do prawidłowego skurczu i efektu hemodynamicznego w postaci dopełnienia komór serca. Migotanie przedsionków wskazuje na poważniejsze zaburzenia pracy serca, wtedy należy bezzwłocznie udać Siudo lekarza. Migotanie komór to stan, który zagraża życiu, bez właściwej pomocy medycznej prowadzi do śmierci w ciągu kilku minut. Pompowanie krwi ustaje, gdy serce wchodzi w migotanie komór.

Arytmie wykrywane są za pomocą środków takich jak osłuchiwanie tonów serca stetoskopem lub przez badanie tętna obwodowego. Te sposoby nie mogą dokładnie zdiagnozować schorzenia ale określają akcję serca i wskazują czy rytm jest regularny czy nie. Najprostszą metodą diagnostyczną, która ocenia rytm serca jest elektrokardiogram, w skrócie EKG. Elektrokardiogram obrazuje elektryczną aktywność serca. Przy PEA w badaniu EKG może nie być zaburzeń i serce nie wykazuje czynności hemodynamicznej.

Stosowanie jednego leku czasami nie wystarcza, dlatego lekarz kojarzy leki z kilku grup. Oprócz przyjmowania leków dobrze jest stosować preparaty, które uzupełniają stwierdzane niedobory magnezu czy potasu.
Gdy nawroty schorzenia powracają może okazać się konieczne wszczepienie urządzeń, których zadaniem jest szybkie umiarowienie rytmu serca (tzw. kardiowertery – defibrylatory).

Kilka przykładów dla opisania tej sytuacji:

• obsesje religijne (zakłócenia w czasie modlitwy lub medytacji, dokuczliwe myśli, wyobrażenia)
• obsesje seksualne (myśli o treści erotycznej)
• obsesje hipochondryczne (myśli i obawy przed śmiercią czy chorobą)

Przykłady kompulsji:

• liczenie (drzew, znaków, mijających w czasie podróży pojazdów, itp.)
• mycie (nadmierne mycie rąk, czyszczenie ubrań w obawie przed zarazkami, itp.)
• poruszanie się (przymus chodzenia jedną, określoną trasą, omijanie łączeń płyt chodnikowych, itp.)
• porządkowanie i układanie (cykliczne przestawianie przedmiotów w otaczającym Nas otoczeniu, dążenie do zachowania symetrii, itp.)

PRZYCZYNY obsesji i kompulsji:

• teoria neurologiczna (ZOK może być następstwem urazów mózgu. Bywają przypadki, że zaburzenia obsesyjno – kompulsyjne pojawiają się podczas przebiegu chorób neurologicznych np. epilepsja, zespół Torette`a. Badania neurologiczne przeprowadzone na pacjentach wykazały pewne nieprawidłowości, np. słaba koordynacja, odruchy mimowolne lub zmniejszona sprawność wzrokowo – ruchowa).
• teoria biologiczna (badania wykazały, że przyczyną ZOK mogą być nieprawidłowości w funkcjonowaniu niektórych obszarów mózgu. Przede wszystkim jest to płat czołowy, przednia część zakrętu obręczy oraz jąder podkorowych. Istnieje również prawdopodobieństwo, że zaburzenie to może być dziedziczone. W najbardziej skrajnych i poważnych przypadkach leczy się je operacyjnie).
• teoria psychologiczna (cierpiący na zaburzenie obsesyjno – kompulsyjne nie może uwolnić się od niechcianych i natrętnych myśli. Pomimo prób neutralizacji, próby uwolnienia się nie pomagają w żaden sposób. Ciągłe mycie rąk to obawa przed zakażeniem czy zabrudzeniem się, taka czynność przynosi ulgę choremu jeśli zacznie o niej myśleć. Ale z biegiem czasu ta skłonność narasta i coraz trudniej jest o niej zapomnieć. Obsesje powracają ze zwiększoną siła i jedynym sposobem, aby doznać ulgi, trzeba ponownie wykonać czynność, którą się obsesyjnie wykonuje).

Metody leczenia natręctw
Zwykle stosuje się leki przeciwdepresyjne, a zwłaszcza SSRI lub klomipraminę oraz neuroleptyki i benzodiazepiny. Neuroleptyki pomocne są dla osób cierpiących z powodu uporczywych obsesji. Benzodiazepiny mogą złagodzić objawy, przy czym ryzyko uzależniania jest przeszkodą przy ich dłuższym stosowaniu. Natomiast gdy leki zawodzą, stosuje się zabiegi neurochirurgiczne, które polegają na przerwaniu szlaków nerwowych w odpowiednich obszarach mózgu. 60 % skuteczności leczenia chirurgicznego – tak wykazały badania, ale specjaliści uważają, że metoda ta jest zbyt inwazyjna. Nie mamy pewnej pewności co do poprawy. Pozostaje jeszcze terapia psychologiczna i autoterapia, która ma za zadanie uświadomić pacjentowi wewnętrzne konflikty wyzwalające objawy. Jeśli źródłowy konflikt zostanie rozwiązany to obsesje i kompulsje ulegną wygaszeniu.

Atopowemu zapaleniu skóry towarzyszy uporczywy i nasilony świąd skóry. Choroba z racji wyprysków pojawiających się na skórze chorego często jest nazywana egzemą lub świerzbiączką, ale też jest mylona głównie z łuszczycą. Choroba ta może występować już w pierwszych tygodniach życia lub w późniejszym życiu człowieka. Najczęściej zmiany chorobowe widoczne są na twarzy, szyi, w zgięciach kończyn, ale także mogą obejmować całe ciało. AZS to choroba występująca na całym świecie, trudno jest ją zdefiniować jako chorobę jednorodną. Początkowym objawem jest wyprysk atopowy. Objawia się różnego rodzaju zmianami na skórze. Choroba może się zatrzymać lub posuwać do przodu, czy też cofnąć się – nie mamy na to wpływu jak będzie ona przebiegać. Jest to przebieg wieloletni z okresami kiedy ta choroba będzie mniej lub bardziej nasilona.

Podczas przebiegu choroby AZS znaczenie mają:

• czynniki genetyczne
• alergeny (pokarmowe, wziewne)
• środowisko zewnętrzne, otoczenie
• hormony
• czynniki klimatu
• mikroorganizmy
• substancje drażniące bądź szkodliwe dla człowieka
• roztocza

Opracowano także kryteria rozpoznawcze AZS:

1. Kryteria większe:

• świąd
• przewlekły, nawrotny przebieg
• atopia u chorego
• typowe umiejscowienie

2. Kryteria mniejsze:

• suchość skóry
• zaćma
• skłonność do nawrotu zakażeń skóry
• początek w dzieciństwie
• rogowacenie przymieszkowe
• natychmiastowe odczyny skórne
• podwyższone stężenie igE w surowicy
• nietolerancja wełny lub pokarmów
• biały dermografizm
• zaostrzenia po stresach psychicznych

Leczenie polega na eliminacji czynników uczulających lub pokarmów z otoczenia chorego, lub poprzez próby odczulania. Leczenie objawowe (pielęgnacja i natłuszczanie skóry, specjalistyczna odzież lecznicza, leki, środki przeciwhistaminowe, kortykosteroidy).
Atopowe zapalenie skóry to cecha charakterystyczna ogniska rumieniowego, nasilonego złuszczeniem naskórka i przeczosy, w skrócie uszkodzenie naskórka pod wpływem drapania się. Przeczosy goją się całkowicie i nie zostają po nich blizny.